Silent Rebel

A : สวัสดี

B : เธอมาหาฉันทำไม

A : คุยเรื่องของเรา

B : ฉันไม่อยากได้ยินคำนั้น เธอกับฉันเลิกกันแล้ว ไม่มีเราอีกต่อไป

A : ก่อนหน้าที่เรา เอ่อ คุณกับผมจะรักกัน ทำไมถึงใช้คำว่าเราได้ล่ะ

B : เรื่องนั้นช่างมันเถอะ มีธุระอะไรก็ว่ามา จะใช้คำว่าเราก็ได้ถ้ามันจะทำให้บทสนทนาสั้นลง

A : ผมอยากให้คุณทบทวนเรื่องของคนสองคนที่กำลังนั่งคุยกันในร้านกาแฟที่พวกเขาได้พบและ
จากลาความรัก

B : ฉันไม่ชอบกาแฟใส่ครีม เธอจะทำให้มันกลับกลายเป็นกาแฟดำได้อย่างงั้นหรือ

A : แค่สั่งแก้วใหม่เท่านั้น

B : โดยไม่ถามฉันก่อนว่ายังอยากดื่มอยู่หรือเปล่า ช่างคิดถึงแต่ตัวเองจริงนะ

A : จะทำอะไรให้คนอื่นโดยที่ไม่หวังสิ่งตอบแทนไม่ได้เชียวหรือ

B : ถ้าเธอสบายใจ นั่นก็เรียกสิ่งตอบแทน

A : อาจจริง

B : เธอยังตัดใจไม่ได้ ?

A : ตรงข้าม คู่รักเหมือนนักชกบนเวที ถ้าไม่มีฝ่ายใดถูกอัดลงไปนอนนับสิบ ความตายก็จะมาเป็นกรรมการแยกทั้งคู่ในตอนท้ายอยู่ดี ผมแค่รู้สึกว่าคุณยังตัดใจไม่ได้

B : อะไรทำให้เธอคิดแบบนั้น

A : คุณยังไปนั่งตรงที่ผมชอบนัดเจอกับคุณ

B : ที่ตรงนั้นวิวดี ฉันแค่อยากไปผ่อนคลายสมองหลังจากทำงาน

A : สร้อยที่คุณใส่นั้นคุณบ่นว่าไม่ชอบ แต่คุณก็ยังใส่อยู่และเคยบอกว่าเป็นเพราะมันเป็นตัวแทนความรักของเราเลยยังยอมทนใส่อยู่

B : วันนี้อากาศหนาวและฉันใส่เสื้อคอสูง คุณอาจไม่เห็นว่าสร้อยไม่อยู่แล้ว ก็ถูกของคุณ ฉันเคยตัดใจไม่ได้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว

A : ถ้าเช่นนั้นผมก็สบายใจ

B : ง่ายแค่นี้เชียว

A : เหมือนการมาและจากไปของความรัก

B : ฉันขอถามเธอหน่อย หลังจากไปนอนบนพื้นเวทีเพราะฝีมือฉันแล้ว ออกจากสนามไปเธอจะยังนับฉันเป็นเพื่อนอยู่ไหม

A : ผู้มีน้ำใจนักกีฬาย่อมยอมรับความพ่ายแพ้ ถ้าเป็นเพื่อนกันไม่ได้หลังจากความรู้สึกนั้นหมดไปแล้ว ผมไม่อาจเรียกสิ่งที่เกิดก่อนหน้านั้นว่าความรักได้เต็มปากนัก

B : ถ้าเช่นนั้นฉันก็ดีใจที่เคยรักคนอย่างเธอ

A : ผมก็ดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกับคุณ

B : อากาศดีเกินกว่าจะกลับบ้านในเวลานี้ เราไปเดินเล่นกันเถอะนะ