ตามปกติแล้วเวลาดูหนังผมจะไม่ค่อยคาดหวังจากผลงานที่ผ่านมาของผู้กำกับหรือบริบทต่างๆ มากนัก เพราะก็มีหลายครั้งที่ผมพบว่าการคาดหวังนั้นทำให้ดูหนังไม่สนุกเอาเสียเลย
Super 8 ก็ช่วยให้ผมมั่นใจอีกครั้งว่าผมคิดถูก
ไม่ใช่ชื่อเสียงของทีมงานอย่าง J.J. Abrams หรือ Steven Spielberg แต่เป็นการวางตัวของหนังไม่ว่าจะเป็นใบปิดหนังหรือตัวอย่างที่ทิ้งความอยากรู้ให้คนที่ดูจบ (อย่างน้อยก็ผมคนนึง) สงสัยว่าหนังมันมีอะไรดีถึงได้มีตัวอย่างให้ดูแค่นี้!
ซึ่งหลังจากได้ดูจบก็พบว่ามีดีจริงๆ แต่ยังดีไม่พอกับความคาดหวังที่สร้างให้คนดูอย่างไม่รู้ตัว เหมือนนักยิมนาสติกฝีมือดีแต่เรียกท่ายากแล้วแสดงออกมาได้ไม่ถึงเกณฑ์
ไม่ใช่ว่าตัวหนังไม่มีอะไรดีเลย ที่จริงแล้วต้องบอกว่าดีมากเสียด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเป็นการดำเนินเรื่อง การกำกับภาพที่เนี๊ยบไม่มีที่ติ ดนตรีและเสียงประกอบที่ทำเอาผมขวัญผว่า การแสดงที่สุดยอดของเด็กๆ ที่เป็นตัวละครหลักในเรื่อง และแถมฉากรถไฟตกรางสุดวินาศสันตะโรที่สุดในชีวิต (ของผม) อีกหนึ่งฉาก
แต่ตัวคูณความยากที่ทำให้ความดีงามทั้งหลายพังทลายไปก็คือประเด็นต่างๆ ในหนังที่ไม่ได้พัฒนาอย่างลื่นไหลไปจนสุดทางเท่าที่ควร ทำให้เกิดความสงสัย ไม่ต่อเนื่อง และรู้สึกสะดุดไปตลอดทาง จนทำให้บางทีผมก็รู้สึกไปเองว่าความสวยงามที่เห็นเป็นแค่สูตรสำเร็จที่เอามาใช้ผิดที่ผิดเวลาเท่านั้นเอง
สรุป : ถ้าหลับตาข้างนึงมองแค่องค์ประกอบต่างๆ Super 8 ก็เป็นหนังที่ดีมากเรื่องหนึ่ง แต่พอเปิดตาอีกข้างก็จะเจอกับภาพรวมที่ค่อนข้างขัดใจ
สรุป (spoil) :
สงสัย Spielberg จะอยากทำ E.T. แบบเลือดสาด
