ถ้าจะมีใครซักคนจูงมืออุ่น ๆ ของคุณข้ามผ่านห้วงเวลาที่เป็นสุข มาปล่อยทิ้งไว้กลางเกาะร้างยามฤดูหนาว โดยที่คุณก็ลงชื่อยินยอมด้วยการเดินตามมาอย่างไม่ขัดขืนละก็
ใครคนนั้นคงชื่อ ความรัก
...
เป็นเรื่องแรกของ Haruki Murakami ที่ได้อ่านหลังจากได้ยินชื่อเสียงมานาน และเป็น "ความเหงา" ที่สะกดจิตให้ผมควักเงินแลกหนังสือมา
เนื้อเรื่องนั้นเรียบง่ายเหมือนผืนผ้าใบสีขาว ที่คอยเป็นฉากหลังและช่วยขับให้อารมณ์เปลี่ยวเหงาและข้อคิดที่อ่านแล้วปวดตับได้โดดเด่นขึ้นมากลายเป็นการวาดภาพที่ชวนมอง
ช่องว่างต่าง ๆ ที่ผู้เขียนทิ้งไว้ในเรื่องทำหน้าที่เป็นจุดพักสายตาขนาดพอดีคำที่ผู้อ่านจะลองขบคิดตามต่อ หรือปล่อยทิ้งไว้เป็นหลุมดำของอารมณ์ก็ไม่ทำให้ความเพลิดเพลินถูกดูดหายเข้าไปแต่อย่างใด
หน้าสุดท้ายถูกปิดลงพร้อมกับปลายภู่กันที่ยกออกจากผืนผ้าใบ ภาพที่ลอยเด่นอยู่ในใจของแต่ละคนคงหน้าตาต่างกันไป แต่เมื่อเหลียวมามองของกันและกันคงรู้สึกอย่างเดียวกันว่า
"มันเหงา"
ปล. อ่านจบแล้วอยากไปนั่งเล่นในผับริมทะเลกลางฤดูร้อน ซดเบียร์ รื่นรมย์กับตู้เพลง กระโดดเตะตู้พินบอล และเขียนนิยายให้จิ้งหรีด
ปล.2 ต้องรีบไปตามหา เพลง ภาพยนตร์ และหนังสือ ที่ปรากฏตัวในเนื้อเรื่องให้หมด
