A: รถสายที่เธอจะขึ้นมาแล้วนะ
B: (ยิ้ม)
A: อ่าว นั่นก็มาอีกคันแล้ว
B: อากาศดีๆ แบบนี้ ยืนรอรถเมล์เป็นเพื่อนกันอีกสักพักเถอะนะ
Short Story
รถเมล์ที่ไม่มีวันมาถึง
What is the difference
A: เธอไปทำอะไรมานะ ตัวดำเชียว
B: พอดีเห็นว่าหยุดยาวเลยไปปีนเขาที่ต่างจังหวัดมาน่ะ
A: โหย! บ้าหรือเปล่า ทำไมต้องไปลำบากอะไรอย่างงั้นด้วย
B: อ้าว? แล้วช่วงวันหยุดที่ผ่านมาเธอทำอะไรบ้าง
A: คนไปอยู่นอกกรุงเทพฯกันหมด มีเหรอฉันจะไม่ไปเดินเล่นในห้างให้หนำใจ ไม่ต้องไปเบียดเสียดกับใครด้วย
B: ดูท่าเธอจะสนุกกับมันดีนะ
A: ก็ใช่น่ะสิ ไม่ต้องไปตากแดดตากลมแบบเธอหรอก
B: อืม แต่สุดท้ายฉันก็สนุกกับมันนะ
Civilized Rage
A : "นี่เธอ เราซื้อเสื้อมาฝาก"
B : "ฉันใส่ไม่ได้"
A : "ขนาดก็พอดีนี่ หรือช่วงนี้เธอเอาแต่นั่งดูข่าวในทีวีเลยน้ำหนักขึ้น"
B : "ฉันไม่ได้เสพติดข่าวอย่างงอมแงมขนาดนั้น และก็ยังออกไปเปิดหูเปิดตาดูอะไรด้วยตัวเองเหมือนอย่างที่เคยเป็น"
A : "โถ่ๆ เสียดายนะ เสื้อรณรงค์ให้ใช้ความ 'สันติ' ที่กำลังนิยมกันอยู่เชียว"
B : "คนที่กล่าวร้ายอย่างเกรี้ยวกราดใส่ฝ่ายตรงข้ามอย่างฉันจะมีหน้าใส่เสื้อตัวนั้นได้ยังไง"
ความฝันที่แก่ชรา
A : ร่างกายของเราทรุดโทรมลงทุกวัน ฉันสงสัยว่าจิตใจของเราจะดำเนินรอยตามสิ่งที่มันอาศัยอยู่หรือเปล่า
B : ทำไมเธอถึงถามแบบนั้น
A : ฉันรู้สึกว่าตั้งแต่อยู่ในระบบการทำงานแบบนี้ ความปรารถนา ความหวัง ความฝันของฉันดูจะเป็นภาพที่เลือนลางไปตามกาลเวลาที่ร่างกายร่วงโรย ไม่เหมือนกับแต่ก่อนที่แม้ร่างกายจะเหนื่อยแค่ไหนแต่เหงื่อที่มากมายก็ไม่เคยดับไฟฝันของฉันได้เลย
B : เธอรู้จักเพลงที่กำลังถูกเล่นอยู่นั่นไหม
A : เพลง A Hard Day's Night ของ The Beatles ที่ยุบวงไปนานแล้วไง
B : ผลงานที่ออกมาเป็นภาพสะท้อนจิตวิญญาณและความฝันของศิลปิน ผลงานเหล่านั้นยังคงอยู่แม้ผู้สร้างสรรค์จะจากโลกนี้ไปนานแล้ว
A : โอเค ฉันพอเข้าใจ แต่ก็มีผลงานอีกมากที่ถูกลืมนี่นา
B : ความฝันที่ถูกลืมโดยเจ้าของ กับฝันที่ถูกทำให้เป็นจริงและถูกลืมโดยผู้อื่น มันต่างกันมากนะ
A : เธอเองก็อยู่ในสิ่งแวดล้อมอันบั่นทอนกำลังใจที่จะมีฝันเช่นเดียวกับฉัน แต่กลับไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ
B : ฉันเชื่อว่าวิถีธรรมชาติทำให้ร่างกายเราแก่ แต่ไม่มีวันทำให้ความฝันของเราชรา
ที่ใดไม่มีทุกข์ ที่นั่นไม่มีรัก
A : ทะเลาะกับแฟนมาอีกแล้วสิ
B : ฉันเคยคิดว่าความรักคือการมีความสุขด้วยกัน วันนี้ฉันไม่อาจคิดยังงั้นได้อีกแล้ว
A : ชีวิตเรายืนอ้างว้างอยู่กึ่งกลางกระดานหก ซ้ายมือเธอคือกล่องที่เรียกว่าความทุกข์ ขวามือเธอคือลังใส่ความรัก ยิ่งเธอก้าวเท้าออกไปไขว่คว้าความรักมากเท่าไหร ความทุกข์ก็ยิ่งไหลมากระแทกเธอเร็วยิ่งนั้น
B : แต่ฉันก็ทนเฉยยืนหนาวอย่างเดียวดายไม่ได้
A : นั่นเป็นสิ่งที่เธอต้องเลือก นั่งบนหนามแหลมผิงเตาไฟในห้องที่อบอุ่น หรือเป็นอิสระจากความเจ็บปวดทั้งมวลในค่ำคืนที่เปลี่ยวเหงา
B : แล้วเธอเลือกอะไร
A : ฉันยังเป็นมนุษย์ธรรมดา
รัก/เพื่อน
A : สวัสดี
B : เธอมาหาฉันทำไม
A : คุยเรื่องของเรา
B : ฉันไม่อยากได้ยินคำนั้น เธอกับฉันเลิกกันแล้ว ไม่มีเราอีกต่อไป
A : ก่อนหน้าที่เรา เอ่อ คุณกับผมจะรักกัน ทำไมถึงใช้คำว่าเราได้ล่ะ
B : เรื่องนั้นช่างมันเถอะ มีธุระอะไรก็ว่ามา จะใช้คำว่าเราก็ได้ถ้ามันจะทำให้บทสนทนาสั้นลง
A : ผมอยากให้คุณทบทวนเรื่องของคนสองคนที่กำลังนั่งคุยกันในร้านกาแฟที่พวกเขาได้พบและ
จากลาความรัก
B : ฉันไม่ชอบกาแฟใส่ครีม เธอจะทำให้มันกลับกลายเป็นกาแฟดำได้อย่างงั้นหรือ
A : แค่สั่งแก้วใหม่เท่านั้น
B : โดยไม่ถามฉันก่อนว่ายังอยากดื่มอยู่หรือเปล่า ช่างคิดถึงแต่ตัวเองจริงนะ
A : จะทำอะไรให้คนอื่นโดยที่ไม่หวังสิ่งตอบแทนไม่ได้เชียวหรือ
B : ถ้าเธอสบายใจ นั่นก็เรียกสิ่งตอบแทน
A : อาจจริง
B : เธอยังตัดใจไม่ได้ ?
A : ตรงข้าม คู่รักเหมือนนักชกบนเวที ถ้าไม่มีฝ่ายใดถูกอัดลงไปนอนนับสิบ ความตายก็จะมาเป็นกรรมการแยกทั้งคู่ในตอนท้ายอยู่ดี ผมแค่รู้สึกว่าคุณยังตัดใจไม่ได้
B : อะไรทำให้เธอคิดแบบนั้น
A : คุณยังไปนั่งตรงที่ผมชอบนัดเจอกับคุณ
B : ที่ตรงนั้นวิวดี ฉันแค่อยากไปผ่อนคลายสมองหลังจากทำงาน
A : สร้อยที่คุณใส่นั้นคุณบ่นว่าไม่ชอบ แต่คุณก็ยังใส่อยู่และเคยบอกว่าเป็นเพราะมันเป็นตัวแทนความรักของเราเลยยังยอมทนใส่อยู่
B : วันนี้อากาศหนาวและฉันใส่เสื้อคอสูง คุณอาจไม่เห็นว่าสร้อยไม่อยู่แล้ว ก็ถูกของคุณ ฉันเคยตัดใจไม่ได้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว
A : ถ้าเช่นนั้นผมก็สบายใจ
B : ง่ายแค่นี้เชียว
A : เหมือนการมาและจากไปของความรัก
B : ฉันขอถามเธอหน่อย หลังจากไปนอนบนพื้นเวทีเพราะฝีมือฉันแล้ว ออกจากสนามไปเธอจะยังนับฉันเป็นเพื่อนอยู่ไหม
A : ผู้มีน้ำใจนักกีฬาย่อมยอมรับความพ่ายแพ้ ถ้าเป็นเพื่อนกันไม่ได้หลังจากความรู้สึกนั้นหมดไปแล้ว ผมไม่อาจเรียกสิ่งที่เกิดก่อนหน้านั้นว่าความรักได้เต็มปากนัก
B : ถ้าเช่นนั้นฉันก็ดีใจที่เคยรักคนอย่างเธอ
A : ผมก็ดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกับคุณ
B : อากาศดีเกินกว่าจะกลับบ้านในเวลานี้ เราไปเดินเล่นกันเถอะนะ
ถ้าหนึ่งวันมีไม่ยี่สิบสี่ชั่วโมง
A : วันนี้งานยุ่งมาก ไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นเลย
B : ถ้าวันนึงมีเวลามากกว่านี้ก็ดีน่ะสิ เธอว่าถ้า 1 วันมี 36 ชั่วโมง คนเราจะทำอะไร
A : คงใช้ 36 ชั่วโมงนั้นอย่างไร้ค่า แล้วเฝ้าวิงวอนขอให้ 1 วันมี 48 ชั่วโมง
ยาชาทางอารมณ์
A : เธอไปโกหกเขาทำไม
B : ฉันไม่อยากให้เขาเจ็บปวด
A : คำโกหกของเธอนั้นคล้ายยาชา
B : ก็จริง การไม่รู้อาจจะดีกว่า .. ว่าแต่ทำไมเธอใช้คำว่า "คล้าย"
A : สิ่งที่แตกต่างคือพอคำโกหกหมดฤทธิ์แล้ว มันจะทำให้เจ็บปวดกว่าเดิม
It's not free
A : เราได้กลิ่นหอมลอยมาตามลม ไปเก็บผลไม้ในป่ามากินกันเถอะ
B : ขี้เกียจอ่ะ ทำไมออกผลมาให้กินแล้วไม่ตกพื้นกลิ้งมาใกล้บ้านนะ จะได้หยิบง่ายหน่อย
A : งั้นก็ไปซื้อที่ตลาดสิ
A gift
B : นี่เธอ เราซื้อมือถือเครื่องนี้ให้คุณ Z ดีมั้ย
A : สเป็คดี ดีไซน์เรียบหรู ใครจะไม่ชอบ
B : เสียดายเปลี่ยนแบตเองไม่ได้
A : พอร้านเสื้อผ้ามี end of season sale ที ก็เปลี่ยนมือถือกันทีไม่ใช่หรือ แบตมันยังไม่เสื่อมหรอกนะ
B : ก็คนอื่นเค้าเปลี่ยนกันนี่นา
A : แล้วแต่เธอ แต่ปกติคุณ Z เค้าก็ไม่ถูกกับเธอนี่ จะซื้อให้ในโอกาสอะไรเราคิดไม่ออก
B : เราเพิ่งอ่านข่าวเจอว่ารุ่นนี้ใช้ไปมันระเบิดตัวเองได้น่ะ
A : ...
