Silent Rebel

เคยเขียนถึงการเปลี่ยนผ่านระหว่างยุคไปทีนึงว่าของอย่างเดียวกันเมื่อยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้วก็เป็นการยากที่จะยังใช้แนวคิดเดิมๆ อยู่

วงการสิ่งพิมพ์ก็เป็นหนึ่งในผู้ที่ต้องดิ้นรนหาหนทางเอาตัวรอดในยุคดิจิทัลแบบนี้ ซึ่งก็มีบทความพูดถึงแนวทางที่ควรจะเปลี่ยนแปลงมากมาย ล่าสุดที่เห็นว่าน่าสนใจก็เป็นบทความที่ชื่อ “Newspapers Need to Be Of the Web, Not Just On the Web” โดย Emily Bell อดีตผู้อำนวยการฝ่ายดิจิทัลของหนังสือพิมพ์ The Guardian มีประโยคที่น่าจะสรุปสิ่งที่สำคัญที่สุดในการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ไว้สั้นๆ ง่ายๆ ตามนี้

“Its useful to have the digital skills,” she said, “but more important to have a digital mindset.”

having traditional print editors telling digital staff what to do was “a recipe for disaster.”

หนึ่งในความฝันของผมหลังจากที่การมีอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงเข้าถึงทุกหนทุกแห่งก็คือการทำงานจากที่ไหนก็ได้ที่มีอินเทอร์เน็ตตามเราไปถึง (อาจเพราะโดยส่วนตัวผมเป็นคนไม่อยู่ไม่สุขเท่าไหร นั่งทำงานที่เดิมนานๆ แล้วบางทีก็คิดงานไม่ออกเหมือนกัน)

แต่ถึงการไม่ต้องเข้ามาทำงานที่ออฟฟิศจะมีข้อดีหลายอย่าง ก็ต้องมีปัจจัยส่งเสริมอีกหลายข้อนอกจากความสามารถในการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตของทีมงานแต่ละคน เช่น ระบบการจัดการบริหารที่เหมาะสม วินัยในการทำงาน หรือ วัฒนธรรมขององค์กร ที่ต้องมีการปรับให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลง เลยทำให้ความฝันส่วนนี้คงยังไม่เป็นจริง (หรืออาจไม่เป็นเลยก็ได้)

ล่าสุดไปอ่านเจอ Building Your Dream Company From Home ใน Inc.com เจอ quote ของ Jason Fried ผู้ก่อตั้ง 37signals พูดเกี่ยวกับการทำงานในออฟฟิศไว้ว่า

"I've been asking this question for 10 years—where do you go when you really need to get things done?" he said to an audience. "I'll hear things like the porch, the deck, the kitchen, an extra room in the house, coffee shop, basement, train, plane, car…you almost never hear anybody say the office." Why? Because the office is filled with interuptions that you can't control.

การจัดการกับ distraction ในที่ทำงานเป็นเรื่องที่สำคัญ แต่ถ้าเป็น distraction ที่ "หลีกเลี่ยงไม่ได้เมื่ออยู่ในออฟฟิศ" แล้วเราจำเป็นจะต้อง "เจียดเวลา" หลีกหนีจาก distraction เหล่านั้นออกมาทำอะไรที่เรา "ต้องทำจริงๆ" บ้างหรือเปล่า?

ช่วงที่ผ่านมาเป็นไข้นอนสลบไปสามคืนสามวัน แล้วจู่ๆ ก็นึกถึงบทพูดนึงใน Half-Life 2 ที่ G-Man พูดกับ Freeman ตอนกำลังจะตื่นจากการหลับในภาคแรกขึ้นมา

"Ten years, Mr. Freeman. It won't seem that way to you, of course. But ten years is a long time. Long enough for humanity to swallow its pride and begin to accept its common fate. Long enough for your fellow man to develop callouses against the master's collar. Long enough for the first scars of whiplash to begin to heal. Long enough to forget how things used to be."

แค่สามวันยังรู้สึกว่าโลกรอบตัวมันแปลกๆ ไป ไม่อยากคิดว่าสิบปีจะขนาดไหน

ได้นิตยสาร WIRED ฉบับเดือนสิงหาคมมาจากร้านหนังสือมือสอง มีบทสัมภาษณ์ของ Fred Brooks (เจ้าของ Brooks' law) อยู่หน้ากว่าๆ มีหลายคำตอบที่น่าสนใจ

ที่มาของหนังสือ The Mythical Man-Month (เพิ่งรู้จักสงสัยต้องไปหาอ่านซะหน่อย ที่ผ่านมารู้จักแต่ Brooks' law)

Wired: What provoked you to write The Mythical Man-Month?

Brooks: As I was leaving IBM, Thomas Watson Jr. asked me, “You’ve run the hardware part of the IBM 360, and you’ve run the software part; what’s the difference between running the two?” I told him that was too hard a question for an instant answer but that I would think about it. My answer was The Mythical Man-Month.

พูดถึงการออกแบบได้น่าสนใจว่าสุดท้ายก็ขึ้นกับ designer ไม่ใช่กระบวนการ

Wired: In your experience, what’s the best process for design?

Brooks: Great design does not come from great processes; it comes from great designers.

Wired: But surely The Design of Design is about creating better processes for great designers?

Brooks: The critical thing about the design process is to identify your scarcest resource. Despite what you may think, that very often is not money. For example, in a NASA moon shot, money is abundant but lightness is scarce; every ounce of weight requires tons of material below. On the design of a beach vacation home, the limitation may be your ocean-front footage. You have to make sure your whole team understands what scarce resource you’re optimizing.

แอปเปิลได้คะแนนไปเต็มๆ

Wired: You’re a Mac user. What have you learned from the design of Apple products?

Brooks: Edwin Land, inventor of the Polaroid camera, once said that his method of design was to start with a vision of what you want and then, one by one, remove the technical obstacles until you have it. I think that’s what Steve Jobs does. He starts with a vision rather than a list of features.

แม้แต่ปู่ Brooks ยังบอกว่าตัวเองนั้น "short-sighted" ในการทำนายว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตของวงการซอฟต์แวร์

Wired: You’ve been involved in software for over 50 years. Can you imagine what software will be like 50 years from now?

Brooks: Nope. All of my past predictions have been, shall we say, short-sighted. For instance, I once argued that every member of a team should be able to see the code of every other member, but it turns out that encapsulation works much better.

"There are two types of people in this world. Smart people and honest people. Smart people view someone else's ideas of order and morals as the rule of the world. But I can only see them as someone else's parts."

"If you've never been at the bottom, you can't get to the top. If you've never been to the right, you can't go to the left. If you've never lost hope, you can't understand what is truly important."

"But the only difference is Koyuki is not starting after someone's back."

ดู Band of Brothers แล้วเจอตอนที่มีคำพูดน่าสนใจ

"We salute the rank, not the man."

อ่านแล้วอาจจะไม่รู้สึกอะไร แต่ถ้านำบริบทของสถานการณ์ในหนังมาประกอบด้วยแล้วประโยคนี้ก็เป็นทั้งการด่า การสอน และการเตือนสติในเวลาเดียวกัน เพราะในระบบของทหารนั้นทหารชั้นผู้น้อยต้องทำความเคารพผู้มียศสูงกว่าเสมอ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในเนื้อเรื่องคือทหารชั้นผู้น้อยคนหนึ่งเกลียดขี้หน้านายทหารเจ้าของประโยคนี้เลยเดินผ่านโดยไม่ทำความเคารพอะไร ซึ่งการกระทำเช่นนี้เป็นความผิดและสามารถลงโทษได้ แต่นายทหารคนนั้นก็เลือกที่จะใช้ไม้อ่อนที่ลุ่มลึกและได้ผลชะงัดแทนการลงโทษที่ก็คงไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเท่าไหรนอกจากเพิ่มความเกลียดชัง

ย้อนกลับมาดูตัวเองแล้วสงสัยไม่ได้ว่าทุกวันนี้เรานั่งแก้ปัญหางานหรือปัญหาคนมากกว่ากันแน่