ผมเป็นคนไม่ถูกกับสุนัขเท่าไหร เพราะแมวที่ผมรักก็ถูกพวกมันกัดตายไปหลายตัว และการรวมกลุ่มกันระเบิดเสียงเห่าก็เป็นนรกสำหรับคนชอบฟังความเงียบอย่างผม
แต่ในแง่ความเป็นอิสระแล้ว ผมก็รู้สึกสงสารสุนัขมากกว่าแมวที่จากผมไปพร้อมกับนอนกอดเสรีภาพที่เลือกจากสัญชาตญาณและสี่เท้าเล็กๆ ของตัวเอง ในขณะที่สุนัข (บางตัว) คงไม่มีมีสิทธิ์อันใดที่จะเลือกเดินออกจากบ้านหรือกรงแคบๆ ที่มันไม่พอใจ
ทุกครั้งที่ผมเดินผ่านรั้วบ้านและได้ยินเสียงเห่าอย่างบ้าคลั่งหลังกรงที่สวยงามพวกนั้นก็อดสงสัยไม่ได้ว่าถ้าลองมองลึกเข้าไปแล้ว เจ้าของเสียงต้องการจะสื่ออะไรกับคนแปลกหน้าที่เดินผ่านไปมาอย่างเรา
"ฉันจะกัดแก!"
หรือ
"ช่วยฉันด้วย!"
